8.8.13



نشود فاش کسی آنچه میان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من و توست


- سایه



ثبت شود در جریده عالم

راز:
کنار جناب بلخی نشسته ام
آهنگی آرام به درون رخنه می کند،
جذب می شود.
همان وقت که تو
با نگاه بی بدیلت،
با غم وجودی که روی شانه های نحیفت سنگین است،
و آن «بغضی که می خواهی خردش کنی» و دست آخر،
که همه «اکسیژن ریه ات را سوزانده
                  و آهی می شود که به آسمان می شود.»*
رمز:
یقین چگونه است؟
مثل آنچه در سنگ کنده باشند.
                  من برای بی شمار بارها «می دانم»
                  که تو هستی و آکنده ام از تو، 
                  و دیگر هیچ نیست.


                                            قونیه - مرداد ۱۳۹۲


* از تو