همواره

لوگو و لوگوتایپ

2011-12-15T23:45:00.001-05:00

امروز یک مجموعه از لوگوها و لوگوتایپ هایم را در اینجا (+) گذاشتم برای بازدید همگانی.

تایپوگرافی

2011-11-28T09:14:00.001-05:00

بعد از مدتی کار روی طراحی یک قلم تازه یا به قولی فونت انگلیسی، نسخه نهایی آن تقریبا آماده شد. اسمش را Yumm Sans گذاشته ام و از دسته فونت های Sans Serif است. کاراکترهای این فونت همه حروف بزرگ هستند و شامل اعداد صفر تا نه است. فکر می کنم این فونت بیشتر در طراحی عنوان های گرافیکی، تیترها و تایپوگرافی ها به کار آید. به زودی آن را برای دانلود رایگان روی اینترنت منتشر می کنم. [+]

وقتی خواب است

2011-11-24T15:09:00.005-05:00

سالها می پرسیدم از خودم: چگونه می شود که در فیلم ها، وقتی پدر یا مادری بچه کوچکی را که در خواب است می بوسد یا نوازش می کند، بچه از خواب خوش نمی پرد و پریشان نمی شود

الان، این روزها، می دانم که می شود. این روزها صورت کوچکش را که در خواب است می بوسم و او از خواب نمی پرد و اصلا پریشان نمی شود

تایپوگرافی ارومیه

2011-07-19T22:59:00.005-04:00

چند وقت پیش یک آگهی روی گوگل ریدر دیدم که طرحی می خواست از تایپوگرافی کلمه «ارومیه» تا روی تی-شرت چاپ کنند. از آگهی خوشم آمد و کار را گرفتم. از چند طرحی که اجرا کردم، این یکی را خودم بیشتر دوست دارم. نمیدانم قرار است تزئیناتی هم دور و برش کار شود یا نه، اما فی الواقع همین است

مینیمالیسم پرچمی

2011-06-17T15:25:00.006-04:00

به نظر من پرچم ژاپن یکی از «گرافیکی» ترین پرچم های جهان است. دایره قرمز که نماد آفتاب تابان است در زمینه تمام سفید پرچم، نمونه کامل و بی نقصی از طراحی مینیمال را به وجود آورده است. در گذشته طرح پرچم این کشور به شکل یک آفتاب تابان به رنگ قرمز بود که در اکتبر ۱۸۸۹ معرفی شد. ژاپن یا نیپون به معنی مبدا یا محل طلوع خورشید است. طراحی این پرچم، قابلیت های دیداری فراوان و جالبی برای طراحان ایجاد می کند برای تولید طرح های خلاقانه تازه مانند آنچه بعد از زلزله و سونامی غم انگیز ژاپن اتفاق افتاد و پوسترهای زیبایی هم برای کمک به مردم این کشور طراحی شد. مجموعه ای از این طرح ها را اینجا ببینید

خـــــــــــــون

2011-05-15T03:05:00.006-04:00

یک ماه پیش روی برگه اطلاعات اهدای خون نوشتم: گروه خون آ. ب. مثبت. خیلی سالها پیش وقتی مدرسه می‌رفتم، با بابا رفتم سازمان انتقال خون و خون دادم و روی کارتی که گرفتم نوشته بود: گروه خون آ. ب. مثبت. حالا بعد از این همه سال که فکر می کردی چه گروه خون جذابی داری و سر بزن گاه وقتی خون لازم داری، همه دست به سینه و کیسه خون به دست دم در اتاق عمل برایت صف کشیده اند، همه چیز با یک نامه، تالاپی می ریزد پایین. پاکت نامه ای از صلیب سرخ می رسد با یک کارت شناسایی که رویش به چه بزرگی نوشته است: گروه خون او. مثبت و این یعنی همه چیز برعکس آن بود که این همه سال فکر میکردی، و این است داستان که همگی به هیچ بسته ای.

قلبی که شکفت

2011-02-22T21:49:00.002-05:00

این کار را در اثر تماشای طرحی از آیدین آغداشلو انجام دادم

2011-02-22T21:44:00.002-05:00

قسم به آتش پنهان به زیر خاكستر

قسم به ناله مادر، قسم به بغض پدر

كه خون بهای تو اتمام این زمستان است

طنین نام تو در ذهن هر خیابان است

ترانه سرا را نمی شناسم *

برای تو که مترصد آفتابی

2011-02-07T02:23:00.003-05:00

چه سعادتی است

در زمستان وقتی که برف می بارد

دانستن این که

تن پرنده ها گرم است

مونالیزا به سبک پیکاسو

2010-12-16T19:01:00.004-05:00

برای پروژه آخر ترم نقاشی دیجیتال به این فکر کردم که اگر پیکاسو می خواست مونالیزای داوینچی را کپی کند، چه می کشید؟ این نقاشی نتیجه فکرم بود. کوبیسم مونالیزا بر گرفته از چند کار پرتره پیکاسو و همین طور از طراحی منظره هایش این شکلی از آب در آمد

.

2010-12-05T14:09:00.000-05:00

خودکشی به کسر کاف

2010-11-21T03:41:00.001-05:00

آهستگی

2010-10-02T22:35:00.004-04:00

آهسته
چمدان را جمع می کنم
خوشی توی رگ وول می زند

آهسته
هوا دارد یخ می زند

با دوچرخه
سرازیر می شوم به پایین تپه

آهسته
هستم این روزها

چمدان و دل خوش

2010-09-15T00:26:00.004-04:00

پنج سال است که به زندگی با چمدان هایمان خو کرده ام

چمدان و کوله پشتی از روز اول همین طور وسط اتاق مانده

هیچ چیز حتی لباس ها را جا گیر نکرده ام

انگار تردید داشته باشم که ماندنی ام یا رفتنی

این چمدان وسط اتاق می ماند تا وقتی دلت جایی گیر است

...

مایه دلخوشی آنجاست که دلدار آنجاست

روزها

2010-08-21T08:28:00.004-04:00

روزها گذشته از خط کشیدن روی دیوارها
خود روزها حتی دلشان برایت تنگ می شود، این روزها
آخ از روزها. از این روزها

امروز

2010-08-15T19:05:00.000-04:00

زیبایی ناب

2010-08-04T08:01:00.002-04:00

BRAT

2010-07-12T10:55:00.006-04:00

چی میخوری؟

برت
برت دیگه چه کوفتیه؟

در متون عهد قدیم آمده وقتی دچار این وضعیتی شدید که من الان گرفتارشم و اطبا به آن تب معده می‌گویند، ترکیب جادویی زیر افاقه می‌کند

banana+rice+apple sauce+toast= BRAT

می‌پری بقالی سر کوچه، اینایی که گفتم می‌خری و قاطی می‌کنی
ترجیحا برای برنج از سرلاک صهیونیستی نستله استفاده شود

بعدها اطبا گفتند که این هم چیز خوبی است

banana+rice+apple sauce+toast+tea+yogurt= BRATTY

گیر کرده است

2010-07-12T07:33:00.002-04:00

دلم خوش است به یک خبر خوش که در طبقه‌های چند ساختمان آن طرف تر، گیر کرده است

فاین آرت

2010-06-28T06:31:00.002-04:00

not every art is fine art

این جمله ساده، خلاصه فکرهایم درباره هنرهای زیبا است

ر|و|ز||ش|ش|م

2010-06-28T05:55:00.004-04:00

خودم

...

2010-06-18T17:07:00.004-04:00

کاری از دنیس زیلبر

گوشه دنیا

2010-05-30T06:46:00.006-04:00

N40°25'00.087" W3°42'01.243

N35°43'55.351" E51°25'02.406

چند عکس از سفر سنگاپور

2010-02-20T09:51:00.002-05:00

عکس ها در فتوبلاگ من

سیمای زنی در میان جمع

2010-01-22T03:03:00.001-05:00

برای تو

2010-01-19T11:18:00.006-05:00

یازده سال پیش همین وقت بود: با خودم فکر می کردم که آخر دست، فردا همه چیز را به تو می گویم و پرده از این راز بر می دارم. بعد از این سال ها فکرهای آن شب برایم هنوز تازه و خوب است.
این طرح را چند روز پیش وقتی که می ساختم، به شادباش روز ۳۰ دی تقدیمش به تو کردم که خودت شعری و خیال های تازه می افکنی. ... آن که می رقصد منم

باغ مخفی

2009-12-18T17:09:00.003-05:00

سریالی می دیدم وقتی که بچه بودم، اسمش بود «باغ مخفی». از آن روزها تا امروز هر جا که دیواری قدیمی می بینم بی پنجره در میان یک باغ که تنها یک در به آن باز می شود، یاد باغ مخفی می افتم و تاثیر عمیقی که بر من می گذاشت... و یاد وقتی که بچه بودم. این در میان دیوار قدیمی در باغ کاخی قدیمی در استانبول یاد مرا برد به باغ مخفی

فروریختنت را تماشا می‌کنم

2009-11-04T11:57:00.004-05:00

می دانی که فروریختنت را به تاخیر می اندازی. کور شده ای و نمی دانی که پیکره متوهم و ناپایدارت همین حالا هم توان روی پا ایستادن ندارد. فرو می ریزی درست وقتی می پنداری همه گوش به فرمانت دارند. بمیر در خودپسندی کورت و شهوت بالا نشستنت. توحش تو را خود شیطان شرم دارد از تماشا کردن و رقت انگیزتر از حال تو دیگر حالی نیست.
حالم را به هم میزنی خون آشام

طراحی تازه سی.ان.ان

2009-10-29T04:02:00.001-04:00

درباره طراحی تازه سایت سی.ان.ان. در نگاه اول دو نکته می توانم بگویم: سی.ان.ان قرمزتر شده و به نظرم پاکیزه تر. سایت سی.ان.ان روز ۲۲ اکتبر جمعی از روزنامه نگاران در نیویورک را دعوت کرد تا نخستین افرادی باشند که طراحی جدید این سایت را می بینند.

این سایت خبری ترافیک بسیار بالایی دارد و طراحی که پیش از این داشت به اندازه کافی به روز بود با این حال الان به مراتب شکل و فورم چشمگیرتری دارد.
نکته جالب و ساده ای هم در لوگوی ویرایش جهانی سی.ان.ان. هست که دوست دارم. نیم کره زمین کنار لوگو با هر بار تازه کردن صفحه، تغییر می کند.
مدیر سی.ان.ان گفته که طراحی جدید سایت برای تاکید بیشتر روی اخبار فوری و ویدیوها بوده و همچنین تحلیل ها تا استفاده از آنها آسان تر باشه. من همیشه از بازطراحی سایت ها خوشحالم، کاری که خودم هم به دوستان سایت دارم توصیه می کنم

Je t'aime

2009-10-03T15:15:00.000-04:00

Je t'aime

حرامزادگان بی شرم

2009-09-29T06:19:00.003-04:00

دو شب پیش رفتم سینما و فیلم «حرامزاده های بی آبرو» یا هر چی! ساخته کویینتین تارانتینو را تماشا کردم. از همه چیز درباره این فیلم خوش ساخت می گذرم، چون مقصودم حرف زدن درباره این فیلم نیست.

هشدار: اگر فیلم را ندیدی و تعریف کردن پایان فیلم برایت عذاب آور است، بی زحمت دیرتر بیا این را بخوان.

پایان فیلم: آدولف هیتلر، یوزف گوبلز و خیلی از اعضای ارشد حزب نازی در سینمایی نشسته اند و فیلم «افتخاراتشان» را نگاه می کنند که دو سرباز حمله می کنند و خود هیتلر و دارودسته اش را با مسلسل در جا می کشند. صاحب سینما هم سالن را به آتش می کشد. خوب همین جا نگه دار!

پیش از این فیلمی درباره جنگ جهانی یا هیتلر ندیده بودم که در آن هیتلر کشته می شود، به همین سادگی. داستان این فیلم تقریبا سرنوشت جنگ جهانی و خیلی چیزهای بعد از آن را به دلخواه تغییر می دهد. یکی فیلمی ساخته و شخصا مستبد خون آشام قرن را کشته است.

مقصود این که هیتلر یا هر مستبد خون آشام دیگری، چه به مرگ طبیعی بمیرد، چه خودکشی کند و چه در گوشه ای کشته شود، خلقی از وجودش آسوده می شود. هیتلر هم در فیلم تارانتینو در حالی که از خنده های شیطانی برای تماشای کشتن آدم ها ریسه می رود، کشته می شود. تمام می شود بدون این که دیگر فرصتی داشته باشد و هیچ چیز را با خود نمی برد جز نفرین خلقی رنجان.

دیار به ظلم نمی‌ماند استوار

2009-09-09T17:39:00.003-04:00

باد را بگو تا خیمه استبداد را بر کند و آتش را بگو تا ریشه بیداد را بسوزاند. آب را بگو تا فرعون ها را غرق کند و خاک را بگو تا قارون ها را در خود کشد. ابرها وباران ها را بگو تا رحمت و عدالت و شادی و شفقت بر این قوم مظلوم محروم ببارند و خارزار رذیلت ظالمان را به گلزار فضیلت عادلان بدل کنند

نامه‌ای از عبدالکریم سروش

Ahmadinejad is NOT my president

2009-07-23T04:33:00.002-04:00

Ahmadinejad is NOT my president

اژدهای خفته زیر مارکر

2009-06-07T12:39:00.003-04:00

داشتم نقشه‌ها رو برای سفر چین نگاه می‌کردم تا پیش از رفتن درباره جغرافیای این کشور خیلی گنده بیشتر بدونم. والا ما از قدیم‌ حول و حوش چهار پنج سال پیشا شنیده بودیم که گوگل خودش رو در چین سانسور می‌کنه. اما الان شنیدن کی بود مانند دیدن. یهو این وسط وقتی داشتم نقشه پکن رو بالا پایین می‌کردم، چشمم خورد به قسمت‌هایی که با ماژیک (احتمالا یا هر ابزار دیگه) سیاه شده. درست که دقت کردم دیدم بخش‌های دیگه‌ای از نقشه هم سیاه یا سانسور شده که من درباره این که چه چیزی زیر اون سیاهی‌ها خوابیده اطلاعی ندارم. ممکنه چینی‌ها چند اژها رو زیر اون سیاهی‌ها خوابونده باشند که بهشون اژدهای خفته هم گفته میشه. این تصویر یکی از بخش‌های سیاه شده نقشه بیجینگ یا پکن خودمونه.

فراتر از هیپ هاپ

2009-06-02T00:32:00.006-04:00

شعری از سوهير حماد*، شاعر فلسطینی در برنامه‌های شعرخوانی دف پوئتری** را نگاه می‌کنم که در مغزم فرو می‌رود و اثر عمیقی در من می‌گذارد.

* Suheir Hammad

** Def Poetry

کیک خامه‌ای

2009-05-19T09:15:00.008-04:00

وجدانا کاری به سیاست ندارم. ولی طراح این طرح تبلیغاتی خیلی خوب کار رو از آب درآورده و من از کارش خوشم میاد. این شما و این تبلیغ جشن 60 سالگی صدور اعلامیه جهانی حقوق بشر.

پ.ن. منبع این پوسترو گم کردم و پیداش نمی‌کنم، اما یک پوستر از مجموعه انتشارات جامعه بین‌المللی حقوق بشر رو اینجا اضافه می‌کنم.

unkown public domain

ISHR publication, via noticias24

در می‌گذرد با سودایی که می‌برد

2009-05-19T09:03:00.005-04:00

یک خبرگزاری امروز می‌نویسد که سیاوش شاملو فرزند احمد شاملو درگذشته است. با خودم فکر می‌کنم او که تازگی‌ها بر سر اسباب و اثاث پدرش که شاعر محبوب خیلی‌ از این مردم بود، مشکلاتی با آیدا همسر شاملو داشت. حق دادن به این یا آن کار من نیست، اما به نظر می‌رسید او برنامه‌ها برای این اسباب و اثاث آن سال‌های پیش درگذشته دارد، پس چرا نماند و کارش را تمام نکرد.
فکر می‌کنم به مرگ. فکر کن!

سینما تندیس افتضاح

2009-04-18T13:35:00.005-04:00

یا من توقع خیلی زیادی از سینمای ایران دارم یا سینمای ایران به سرعت داره سقوط می کنه... دست کم داره به سرعت سرازیری رو میره پایین. فیلم های ایران کم و بیش به دستم می رسه و با دیدن هر کدوم وا می رم. انگار کارگردانای ایرانی دست به دست هم دادن تا همه چیز رو یک جا نابود کنن. افتضاح. البته فیلم های خیلی جدید مثل درباره الی رو ندیدم اما می ترسم اونا هم تعریفی نباشن.

خاک عالم با ساختن فیلم هایی مثل: همیشه پای یک زن در میان است/ دست های خالی/ انعکاس و غیره. به اضافه تندیس افتضاح برای فیلم نادیده اخراجی ها. آقا و خانم کارگردان بی تعارف مزخرف ساختین.

پ.ن. دم فیلمسازانی که دانش و کاربلدی و سلیقه و استعداد سینما رو دارن گرم. چند فیلم ایرانی را همچنان دوست دارم و تماشا می کنم و اسمشونو نمی گم تا اگر یه وقت دیگه خوشم نیومد حرف توش نباشه.

من و شیشه خیارشور

2009-04-18T13:32:00.002-04:00

خیلی دوست دارم آهسته برم سر یخچال و از توی شیشه خیارشور بر دارم. کاری که از خیلی بچگی دوست داشتم.

زن و مرد مینیاتوری

2009-04-05T12:57:00.005-04:00

کارت پستالی را که مریم از استانبول سوغات آورده نگاه می‌کنم. روی آن مینیاتور ایرانی است که از نسخه خطی یک کتاب قدیمی به دست آمده. زن و مرد جوان زیر درختی نشسته، دست در دست هم دارند. اینا رو ولش کن.

داشتم فکر می‌کردم که چه جالب اگر این نقاشی بر اساس آنچه در همان روزگار می‌گذشت کشیده شده، زن و مرد تقریبا جامه‌ای شبیه هم پوشیده‌اند. دست کم از این نقاشی و مینیاتورهای مشابه می‌شود چنین شباهتی را فهمید. از این که چه چیزی در فکر آنها می‌گذرد آگاهی ندارم، اما آیا ممکن است در آن دوران زن و مرد به برابری‌هایی رسیده باشند که برابری در پوشش یکی از نشانه‌های آن باشد؟

همینجوری رسید به ذهنم. ممکنه که چرت بگم.

کوچه

2008-12-11T16:04:00.015-05:00

I never forget that enchanting day; walking through a dead end alley by the Topkapi Palace. Istanbul, Nov 2005

عکسی از یک کوچه توی عکس‌هایم دیدم. حسی زنده می‌شود که به کلام نمی‌آید

حس خاکستر شدن در آسمان

2008-12-11T15:14:00.004-05:00

این دفترچه جلد آبی راه راه را چند روز پیش از سفر جاکارتا خریدم تا یادداشت‌های روزانه‌ام را بنویسم.

روز نخست دسامبر به قصد چهار روز دیدار از جاکارتا، به سمت اندونزی راه افتادیم.

چهارشنبه، سوم دسامبر

امروز روز آخر اقامتمان در جاکارتا بود. پرواز برگشت را یک روز جلو انداخته‌ایم.

در فرودگاه سوکارنو نشسته‌ام روی نیمکت‌ و منتظرم وقت پرواز برسد.

رو به رویم پنجره شیشه‌ای مرا از فضای باز بیرون که به باند ترمینال می‌رسد، جدا کرده است.

چند نخل زیبای مناطق حاره سر به آسمان کشیده‌اند و جلوی دیدم، یک نخل خرما قد راست کرده است؛ نخلی با برگ‌های سبز و خرماهای گس نرسیده، آویخته به آن.

آسمان آبی و کمی ابری است. نور آفتاب دل‌انگیز است و می‌دانم که بیرون از اینجا، هوای گرم به صورتم خواهد نواخت.

چه خوب است که می‌شود موسیقی را همراه داشت. آداجیوی آلبینونی را می‌شنوم.

با تصویر سبز و آسمان آبی که پیش رویم دارم، به خیال‌های سبک فرو رفته‌ام.

عکسی از پنجره و درخت گرفتم تا وقتی این یادداشت‌ها را دوباره می‌خوانم، بتوانم این تصویر زیبا را دوباره پیش چشمم ببینم.

انگار که این درخت نخل هم نوای موسیقی را می‌شنود، زیرا برگ‌هایش را به رقص در هوا می‌چرخاند و ساقه‌اش به لرزش درآمده است.

همه چیز آن بیرون در جنبش است و با آنچه می‌شنوم هماهنگ.

همه بوته‌ها و درختان آن بیرون سبزند و زیبا.

احساس می‌کنم انباشته‌ام از خوشحالی و آغوش باز.

لبریزم.

قصد داشتم توی این دفترچه جلد آبی راه راه، یادداشت‌های سفر را بنویسم، اما نمی‌دانم حالا چرا؛ وقتی که در راه بازگشتم و چند ساعت دیگر در خانه خواهم بود.

و چرا اینقدر احساساتی؛ حال آن که یادداشت‌های سفر بیشتر رنگ و بوی آنچه را که تو در بیرون از خود می‌بینی، دارند.

نوشته‌هایم اکنون رنگ مرا دارند.

خالی‌ام، اما لبریزم.

سالن رفته رفته پر می‌شود.

وقتی رسیدم، هنوز اندک آدمی دورم نشسته بود.

همیشه قبل از یک پرواز با هم حرف می‌زنیم و آرزو می‌کنیم که این آخرین بار باشد.

شاید هواپیما در راه بماند و ما دیگر هیچگاه به مقصدی نرسیم.

شاید، مرگ با شکوهی در پرواز.

حس خاکستر شدن در آسمان چندهزار پایی،

روی اقیانوسی یا جنگلی.

اینجا همه را دارم. آسمان، اقیانوس و جنگل، همه را دارم.

چرا بد خط می‌نویسم.

آداجیو تمام می‌شود و زنی به عبری می‌خواند.

بروم به هواپیما برسم؛ مردم صف عزیمت را بسته‌اند، در انتظار رسیدن به جایی دیگر.

جاکارتا را ترک می‌کنم و نمی‌دانم آیا دوباره به آن باز خواهم گشت.

موسیقی تمام می‌شود.

نه که وقت نداشته باشم

2008-10-29T09:25:00.000-04:00

نمی‌رسم بهش. نه که وقت نداشته باشم، بهش نمی‌رسم. فعلا نمی‌نویسم اما هر وقت تونستم چرا.

به دنبال دروغ خبرگزاری‌ها قطاریم

2008-07-06T17:02:00.002-04:00

شنبه شب در سالن همایش knowledge village دبی برنامه‌ای برپا شد به نام «صدای مستند» که خیلی هم رخداد فرهنگی هنری خوبی می‌تواند باشد.

اما... چون الان دستم به نوشتن گزارشی درباره برخورد پلیس با آتلیه‌های عكاسی در تهران بند است، دیگر فرصت نوشتن درباره صدای مستند دبی را احتمالا به گور خواهم برد.

به هر حال نمی‌توانم مراتب ناراحتی‌ام را از خبری که در خبرگزاری دانشجویان ایران منتشر شد، ابراز نکنم.

در خبر ایسنا آمده است: « نادر مشایخی به‌همراه اعضای ایرانی گروه وین و تهران شامگاه یك‌شنبه، نخستین فستیوال فیلم مستند امارات متحده‌ عربی در دوبی را افتتاح می‌كنند... این فستیوال با عنوان "Pulling Focus" برای اجرای چیدمان شنیداری و دیداری در آغاز می‌شود.»

نادر مشایخی رهبر ارکستر سمفونیک تهران است.

بی سر و ته تر از این خبر ندیدم. در آن شب فرخنده در سالن بودم، عکس گرفتم و برنامه را از روی صندلی دنبال کردم.

نخست: برنامه یکشنبه برگزار نشد.

دوم: برنامه با پخش فیلم مستند «دبی، مروارید خلیج» ساخته کامران شیردل افتتاح شد، نه توسط نادر مشایخی و گروهش.

مستند کامران شیردل از دبی در سال 1973 در همین شهر بندری ساخته شد و پس از سال‌ها توقیف توسط این حکومت، برای نخستین بار در این برنامه به نمایش درآمد.

سوم: اسم برنامه اصلا فستیوال فیلم مستند امارات متحده عربی نبود و ارتباطی هم نداشت. برگزار کنندگان برنامه نام آن را از پیش «صدای مستند» گذاشته بودند و آن را تغییر ندادند.

چهارم: از آقای نادر مشایخی ابدا انتظار نمی رفت که به همراه گروهش در چنین رخدادی پشت یک اثر نقاشی پنهان شود در مقابل چشم متعجب ناظران، یک برنامه موسیقی بی‌کیفیت را اجرا کند که بعد هم پسر شیخ دبی سالن را به نشانه اعتراض ترک کند.

پنجم: ببینید که ما مردم به تحریفات یک خبرگزاری چگونه اعتماد می‌کنیم و گاهی مسخره‌ترین سو‌‌ءتفاهمات و بی‌اهمیت‌ترین موضوعات را روی سرمان می‌گذاریم و هوار می‌کشیم.

حیف که وقت ندارم. از خبرنگار ایسنا هم به کلی ناامید شدم.

قوانین آبکی، آب غیرقانونی

2008-05-31T14:34:00.004-04:00

"قوانين برای انطباق با خواست مردم تدوين می‌شود و نه برعکس."

فرانسواز ساگان

از استانبول سردرآوردم

2008-03-09T18:21:00.004-04:00

از کنسرت سلین دیون که بیرون آمدم، آنقدر خسته بودم که نفهمیدم چطور هفت صبح شد و چطور از متروی استانبول سر در آوردم. همینقدر می‌دانم که مثل مرد و زن جوان انگلیسی کنار دستم در هواپیما به خواب عمیقی فرو رفتم تا هفت صبح. چون مرد جوان هم در حالی که برای خمیازه‌ای کشدار دست چپش را به دهانش برده بود، با آن دست دیگر بازوی زن جوان را می‌نواخت تا بیدارش کند.

گذشته از مهماندار پرواز ترکی که بی حال و کمی بی‌توجه بود و گردنم که به خاطر یک طرفی به خواب رفتن، درد می‌کرد، مشکل چندانی نداشتم.

این دوتا دیشبش حسابی گل گفتند، هر چند که نمی‌شود سه بعد از نیمه شب را دیگر شب دانست. صبح موقع ترک هواپیما دو بار کیف دستی سنگین یک مسافر از بالا روی پشتی صندلی زن افتاد و هر دوبار اتفاق ویژه‌ای نیفتاد. هر که دور و بر بود، لبخندی تحویل دیگری داد و دوباره همگی برای ترک هواپیما به سایرین پیوستند.

سالن ترانزیت موقع ترک دبی شلوغ بود و سر گیجه آور. چند مسافر راههای طولانی روی زمین خوابیده بودند، من کتم را محکم کشیده بودم و دست به سینه منتظر اعلام بلندگو بودم. سوز شب از نیمه گذشته از پارچه عبور می‌کند و به بدن گرم می‌رسد. لرز به سراغ آدم می‌آید. موقع کنسرت روی چمن‌ها، وقتی آهنگ "من زنده‌ام" را می‌خواند، از این هم سردتر بود.

هفت صبح بدون این که مقصود ویژه‌ای برای ترک سالن فرودگاه داشته باشم، سالن و فروشگاه بدون عوارض گمرکی را وراندازی کردم و پله‌های مترو را تا واگنهای پراز آدمهای خواب آلودی که سر کار می‌رفتند را سرازیر شدم. سالن ایستگاه خاکستری و سرد بود،‌ همان‌طور که دلم م‌خواست باشد.

سرمای شهر دوست داشتنی است، با این که پالتوی قدیمی به ارث رسیده از پدربزرگ را که هر زمستان وقتی تهران بودم به تن می‌کردم، فراموش کرده‌ام که با خودم بردارم. آهسته روی صندلی قطار نشستم و چون نه هتلی انتظار ورودم را می‌کشید، نه برای رسیدن به جایی دیر شده بود، تا آخرین ایستگاه رفتم. دلم برایش تنگ شده بود.

کاغذ دیحیتال، هم

2008-02-17T16:31:00.006-05:00

وب ساعت عزیزمان، کاغذ دیجیتال، راه افتاد. اول ژانویه رسما افتتاحش کردیم و فرستادیمش هوا و الان بیشتر از یه ماهه که مرتب به روزش می کنیم و از آنچه فرهنگ و هنر در این مملکت همجوار ایران هست، براتون تعریف می کنیم.
هم میتونید ازین لینک ببینیدش، هم از اون لوگوی کاغذ دیجیتال کنار این وبلاگ.
دست مریم درد نکنه که که طرح خیلی خوبی به ذهنش رسید و دست خودم درد نکنه.
بچه‌های اهل هنر و فرهنگ دبی خیلی کمک بزرگی هستن و تا حالا کم نذاشتن.

قصه زندگی

2008-01-20T13:59:00.000-05:00

امروز نه سال تمام از روزی که به خودم جرأت دادم رازی رو به او بگم می گذره. ازون روز اون راز دیگه راز نیست، قصه شیرین زندگیمه با او. دوست گرانبهایی که به ارزش سالهاست و همراه آرام و عمیقی که بدون او دستپاچه زندگی می کنم.
با هم بزرگ شدیم، غم خوردیم و شادی کردیم و همه چیز رو با هم ساختیم. نبود، سنگم روی سنگ بند نبود و فرو می ریختم.
می بینی؟ ساده نبود ولی درخته داره میوه میده.

سپاس که هستی

بینایی

2008-01-05T06:12:00.000-05:00

به آدمهای حقیری فکر می کنم که در رویای پیمودن اقیانوس در گودال آبی دست و پا می زنند و هیچگاه به کناره نمی رسند. آدمهای حقیری که هراز گاهی با صدای ویز ویز نچسبی پیدایشان می شود و دوری بالای سر آدم می زنند و به کیشی دور می شوند. آنها روزگار خوشی ندارند چون هرگز روزگار خوشی برای دیگران آرزو نکرده اند. دزدان بی چراغ خلقی را به دزدی متهم می کنند و کناری می ایستند. از ظلمی که بر آنها رفته می نالند حال آنکه خود ظلم را بر دیگران روا می دارند. دارم تمرین زیادی می کنم تا همه آدمها را با همه افکارشان بپذیرم و اگر خودم دارم در مردابی می گندم راضی به گندیدن دیگران در مرداب نباشم.
خلق عجیبی هستیم. وقتی توان رشد کردن نداریم، لحظه ای تعالی دیگران را تاب نمی آوریم... می گذاریم همگی دسته جمعی بگندیم.

درگیری فرهنگی

2007-12-15T16:23:00.000-05:00

حسابی درگیر فرهنگم. داریم روی یه سایت کار می کنیم که تقریبا کارش تموم شده. به زودی میره رو هوا و همه خوشحال میشیم. طراحیش خیلی ازمون وقت گرفت چون می خواستیم راحت و سریع باشه و البته حوصله آدمو سر نبره. الان سایت در حال نوشته شدنه.
فستیوال فیلم دبی خوب بود. برای من دو تا فیلم ویژه داشت که حسابی از دیدنشون رفتمن تو فکر و بعد از چهار ماه مجبور شدم دوباره سیگار دود کنم. با فیلم "پرواز بادکنک قرمز" یا flight of red balloon شروع کردیم. با بازی محشر ژولیت بینوش که مثه همیشه خوب و راحت بود. به قول نیکی با یه خانواده فرانسوی آشنا شدیم. کولاکش فیلم "چهار ماه، سه هفته، دو روز" یا 4luni, 3 saptamani si 2 zile محصول رومانی بود. فیلمی به زبون رومانیایی و تکان دهنده درباره دوران کمونیستی رومانی سال هشتاد و شیش. وقتی تیتراژ پایانی اومد کسی نتونست از جاش جم بخوره. نگاه سرد و مبهوت دخترای توی فیلم، از رنجی که برده بودن، به این زودی از یادم نمیره مگه این که نگاه سردتر و مبهوت تری جاشو بگیره. توی سینما بغل دستیم ده بار فین کرد و وسط اون اوضاع افتضاخ توی فیلم ده بار پریدم. می خواستم با آرنج بزنم تو صورتش دیگه.
احساس ناراحتی و افسرگی عمیقی داشتم بعد از فیلم و اگه تا ساعت دو شب با بچه ها توی فضای باز حرف نمی زدیم، بد می شد.
شب بعدش the edge of heaven رو دیدیم. این فیلمه از طرف آلمان رفته اسکار که ایشالا جایزه بگیره. خیلی فرق داره. داستان در داستانه و زمان دائم در رفت و آمده، تو مخی نیست، موسیقی ترکی(استانبولی) دلنوازی در جریانه و برای خود من خاطره سفرم هم زنده میشه. در جریان تماشا به فکر بودم که خیلی خوبه فرصت دیدن یه فیلم جشنواره ای رو دارم که هنوز اکران عمومی نشده.
نکته خاص فستیوال امسال لات بازی دبی بود که توی بروشور فیلما به شدت و ضعف خشونت، زبان تند و تصاویر جنسی اشاره کرده و برای سانسور هم تلاشی نکرده بود. فیلما حسابی طولانی و کوتاه نشده هستن و دیدنشون حسابی ازت انرژی می بره. فیلم "پارانوید پارک" به دیدنش نمی ارزید. از سینمای آمریکا خسته شدم، مگر بعضیاشون. عوضش حسابی با سینمای اروپا حال می کنم.
خسته شدم. بعد می نویسم.

با چه زبونی بگه

2007-11-11T17:01:00.000-05:00

عکس این نحسی رو ورداشتم. خسته شدم ازش حتی اگر روی پستر حقوق بشر باشه

آیا خدا در آسمان است

2007-11-09T14:02:00.000-05:00

خدایی که در آسمانی، نامت مقدس باد. این دعا یه آیه است از انجیل متی ولوقا. چیزی که به ذهن درمونده ام رسید همین طرح بود. شاید روزی طرح باشکوهی براش زدم.

برف صدهزار دلاری کیارستمی

2007-10-31T19:24:00.000-04:00

روز سی و یک اکتبر حراج کریستیز(cristie’s auction) توی تالار گلدفین برجای امارات دبی برگزار شد. کریستیز یکی از حراجیهای معتبر جهانه که مرکزش توی لندنه و سه ساله که توی دبی هم حراجی میذاره. شب اول مال آثار هنری بعد از جنگ جهانی و هنر معاصر بود با تمرکز روی هنرمندای عرب و ایرانی. شصت و چار تا اثر ایرانی توی حراجی شرکت داده شد.
یه کار از عباس کیارستمی به نام برف بود روی بوم با عرض حدود دو ونیم متر که صدهزار دلار فروش رفت. قیمت کارشناسی براش بین بیست و پنج تا سی و پنج هزار تا برآورد شده بود. (عکسها:محمدحامد زینلی)

حوصله اسم گذاشتن ندارم

2007-10-26T15:58:00.000-04:00

عکس از خودم

بدون عنوان

2007-10-21T17:50:00.000-04:00

دبی. بدون عنوان

خیلی هم خوبه

2007-10-21T16:24:00.000-04:00

این خیلی عکس خوبیه به نظرم. در واقع تصویر اصلی از انعکاس پیاده رو و زن در آب بارون درست شده و فضای و حال و هوای خیابون بارون زده رو خوب نشون میده. فک می کنم کمی رنگا رو بالا پایین کرده باشه تا حس بهتری به عکس بده ولی اونچه مسلمه عکس واقعیه و خیلی هم خوبه.

عکس از gilad

نگاه آدمای توی عکس

2007-10-14T18:33:00.000-04:00

راستی چی توی یه عکس میتونه وجود داشته باشه که اونو به یه صحنه خیره کننده و جذاب بدل کنه؟ آروم بنشینی گوشه ای و تماشا کنی که توی این چهارگوش بی حرکت، راستی چیه که تحرکی توی فکرت و نگاهت ایجاد می کنه. داشتم این عکس رو تماشا می کردم، مدت زیادی طول کشید و من همچنان به عکس نگاه می کردم و خطوط منو به افکار دیگه ای کشونده بود. احساس می کنم داشتم به جایی نگاه و فکر می کردم که آدمای توی عکس دارن نگاه می کنن. این همه خط عمودی رو یه خط افقی قطع می کنه که همون خط نادیدنی ولی قابل حس نگاه آدماس. ممکن بود این عکس بدون آدما و فقط با همون خطوط عمودی هم عکس خوبی باشه ولی یه چیزی باعث شده که عکس روح بگیره و علتش شاید همین برخورد خطوط با نگاه آدماس. یکی دیگه از چیزای جالب عکسای این شکلی اینه که واقعا چی شده که اینا توی صحنه ای طبیعی و دست نخورده، همچین کنش مشترکی از خودشون نشون بدن. از این عکس سیاه و سفید خوشم میاد چون حس کنجکاوی منو انگولک می کنه. شاید برای همینه که من عکاسی از مردم رو خیلی می پسندم.
عکس از RaMiBru

عکاسی مورد علاقه من

2007-10-10T15:23:00.000-04:00

سبکی در عکاسی هست به نام عکاسی خیابانی (street photography) که در جاهایی مثل خیابان یا هر فضای عمومی شهری دیگه ای گرفته میشه. در بسیاری موارد این عکسها یه برداشت واقعی از یک محله، یک خیابانی با رهگذرانش یا زندگی عادی مردم محل عکاسی است و در واقع نوعی عکاسی مستند است. از طرف دیگه سبک دیگه ای در عکاسی هست به نام fashion photography که نحوه لباس پوشیدن، آرایش آدمهای صحنه به همراه آرایش خود صحنه که میتونه استودیوی ساده و کوچیکی باشه با یه پس زمینه ساده. صحنه میتونه کاملا ساختگی باشه که در عکاسی مد رایجه یا میتونه در محیطی واقعی بدون دستکاری گرفته بشه. معمولا رنگ و نور عکسای مد اغراق آمیز تر و اشبع شده تره یا کاملا سیاه و سفیده. تلفیق جالبی از این دو سبک عکاسی به وجود میاد که از نظر من حس خوبی داره. توی این عکس که به نظر من عکس خوبیه، فضای شهری، دیوار ساختمون با نقاشیهای دیواری (graffity) که خیلی واقعی و بدون دستکاری صحنه گرفته شده و از طرف دیگه با استفاده از یه مدل عکاسی به صحنه حرکت خوبی داده. یه عکس عمودی با حرکت عمودی آدمیزاد توی کادر، رنگ و سایه های اشباع شده با کنتراست بالا و رنگ بندی متناسب. این سبک تلفیقی که نمی دونم آیا وجود خارجی داره و این که اصلا درباره اش منابعی وجود داره یا نه چون هنوز دنبالش نگشتم، سبک عکاسی مورد علاقه منه و دارم سعی می کنم به ایده های خودم توی این سبک برسم.

عکس از TrixyPixie/deviant art

تماشا

2007-09-29T09:48:00.000-04:00

آره. درست همون وقت که فکرشو نمی کنی اتفاق می افته. پاییز، وقتی واسه خودم میون باد می لغزیدم روی زمین و هنوز حتی نهالای توی حیاط دانشکده رو هم که الان واس خودشون درختی شدن، کسی توی خاک نکاشته بود. دیدمش که با وقار تمام به عمق رو به رو نگاه میکنه. آره. عشق یه نیروی جاذبه است که نتونم در مقابلش مقاومت کنم و نتونستم. این شد که هنوزغرق تماشای او هستم.

ندارد

2007-09-28T15:53:00.000-04:00

فستیوال موسیقی "اوریجینال"

2007-09-25T18:19:00.001-04:00

دیدار

2007-08-20T12:31:00.000-04:00

لحظه ی دیدار نزدیک است
باز، من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد دلم٬ دستم
بازگویی در جهان دیگری هستم
های، نخراشی به غفلت گونه ام را، تیغ
های، نپریشی صفای زلفکم را، دست
و آبرویم را نریزی، دل
لحظه ی دیدار نزدیک است.

-اخوان

دبی در شب/یک

2007-08-18T19:08:00.001-04:00

آرزوهای ویکتور هوگو

2007-08-13T20:41:00.000-04:00

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد
و اگر اینگونه نیست، تنهاییت کوتاه باشد
و پس از تنهاییت، نفرت از کسی نیابی .
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کني.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دستکم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد
که دستکم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت،
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است،
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک می کنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می کنند
و با کاربردِ درست صبوری ات، برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوام اگر جوان هستی
خیلی به تعجیل رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمایی اصرار نورزی
و اگرپیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی،
به پرنده ای دانه بدهی و به آواز یک سهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد .
چرا که به این طریق
احساس زیبایی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خرد بوده باشد
و با روییدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

به علاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای این که سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگویی: این مال من است.
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگری است.

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید یا پس فردا شادمان،
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه اینها که گفتم فراهم شد،
دیگر چیزی ندارم برابت آرزو کنم.

بی منبع/ از طریق یک دوست

دوباره از سر و پروازهای بلند

2007-08-12T17:14:00.000-04:00

خوب این میشه اولین نوشتنی من توی این خونه نوی مفت. این روزا به بطالت تمام می گذرونم. کار می کنم، خیلیم زیاد ولی به بطالت می گذرونم. زندگی توی این دنیا مسخره تر از اونیه که فکرشو کنی. این یکی رو نگفتم که فک کنی خیلی می دونم یا تیریپ میرم که آره ما آزموده ایم دراین شهر بخت خویش ولی اگه می پرسی، باید بگم که آره "آزموده ایم دراین شهر بخت خویش."
با دوستم پژمان که از اهل فنه* و سرش میشه، چهار پنج ساعتی گپ زدیم و بهم یادآوری کرد که آرزوهای بزرگی در سر دارم. البته این موضوع ربطی به موضوع گپ زدن اون شب نداره و او هم قصد یادآوری نداشت ولی بخش کوتاه و مهمی از حرف همین نکته کوچیک بود. اگرچه خیلی چیزای جدیدی هم ازش یاد گرفتم و ممنونم و اینجا جا داره بهش توصیه کنم که بعضی ازونا رو منتشر کنه. اما من... آره من بلندپروازم و نمی تونم اینو انکار کنم، گرچه به ظاهر تلاشی هم برای این پروازای بلند نمی کنم. گفتم این ظاهرشه. خوبت شد؟

* فن در متون کهنه تر به معنی هنر هم آمده.

Rock

2007-07-25T15:40:00.001-04:00

Burj al Barajneh (Palestinian Refugee Camp), Beirut

2007-06-18T07:57:00.000-04:00

untitled

2007-03-16T01:22:00.002-04:00

vulture

2007-03-16T01:22:00.001-04:00

Art Fair 3

2007-03-16T01:03:00.001-04:00

Art Fair 2

2007-03-16T01:01:00.000-04:00

Art Fair 1

2007-03-16T00:58:00.000-04:00

firework in Dubai 2007

2007-01-02T03:47:00.000-05:00

happy land

2006-12-23T06:30:00.000-05:00

d.j. at dubai mini film

2006-12-09T06:19:00.000-05:00

Azaad Univ., Dubai

2006-12-09T06:07:00.000-05:00

gitexed up

2006-11-19T14:11:00.000-05:00

tehran traffic trouble

2006-11-11T11:44:00.000-05:00

upset

2006-11-11T11:36:00.000-05:00

Hasan dulcimer

2006-11-11T11:28:00.000-05:00

introducing vampire

2006-11-11T11:03:00.000-05:00

my view of Tehran

2006-11-09T18:07:00.000-05:00

Amanieh Hills, Tehran

2006-11-09T18:04:00.000-05:00

2006-11-09T17:51:00.000-05:00

2006-11-06T06:28:00.000-05:00

2006-11-06T06:25:00.000-05:00

2006-11-06T06:21:00.000-05:00

2006-11-06T06:15:00.000-05:00

2006-11-06T06:12:00.000-05:00

2006-11-06T06:09:00.000-05:00

2006-11-06T06:06:00.000-05:00

2006-11-06T06:02:00.000-05:00

2006-10-23T09:47:00.000-04:00

2006-10-19T20:54:00.000-04:00

2006-10-19T20:41:00.000-04:00

poolue

2006-09-05T14:31:00.000-04:00

puzzle

2006-08-26T14:52:00.000-04:00

mickey

2006-08-25T09:36:00.000-04:00

burj dubai

2006-08-25T09:33:00.000-04:00

chodarkh

2006-08-25T09:32:00.000-04:00